soumada

Έπεσα έξω…

Ποτέ δεν ξέρω πόσα αυγά να βάψω, δεν μπορώ να το υπολογίσω με τίποτα. Σκέφτομαι ότι αν φτιάξω λίγα δεν θα φτάσουν, ενώ αν φτιάξω πολλά θα περισσέψουν και κλασικά πάντα προτιμώ να περισσέψει αντί να μην φτάσει.
Φέτος το λοιπόν ξέμεινα με πολλά κόκκινα αυγά και επειδή έχω πάρει από την γιαγιά μου, και δεν θέλω να πετάω το φαγητό μου, αποφάσισα να φτιάξω μια παλιά αγγλική συνταγή.
Pickled Eggs, το κλασικό σνακ στην παμπ. Ας είναι καλά η μαμά του Ρίτσαρντ που του τα είχε δώσει να τα δοκιμάσουμε.  Αυτά, κρεμμυδάκια τουρσί και τσατνεϊ, από τις λίγες Αγγλίδες που είχα γνωρίσει που της άρεσε η μαγειρική. Τα είχαμε φάει με ψωμί και μπόλικο σάιντερ.
Την συνταγή που έφτιαχνε η μαμά του Ρίτσαρντ, αλλά δεν κατάφερα να την βρω. Έτσι έψαξα στα βιβλία μου, έψαξα στο ίντερνετ και τελικά, όπως πάντα, έκανα τα δικά μου…

Πινκ Πικλντ Εγκς μάι γουέι

8-10 ολόκληρα αυγά σφιχτά βραστά καθαρισμένα (ό,τι έμεινε από το Πάσχα)
1 παντζάρι κομμένο σε λεπτές φέτες (το βράζουμε για 20-30 λεπτά και κρατάμε το ζουμί του)
3/4 κούπας ζουμί από παντζάρι
1 κρεμμύδι μικρό λεπτοκομμένο
3/4 κούπας λευκό ξίδι
1/3 κούπας ζάχαρη
1/2 λεμόνι την φλούδα του
1 κουταλιά της σούπας κίτρινους κόκκους μουστάρδας
1 κουταλιά του γλυκού μαύρους κόκκους μουστάρδας
2 μπαχάρια
1 κουταλάκι πράσινο πιπέρι
1/2 κουταλάκι μπούκοβο
1 κουταλάκι αλάτι
1-2 σκελίδες σκόρδο

Σε ένα κατσαρολάκι έβαλα όλα τα υλικά εκτός από τα αυγά και τα παντζάρια να πάρουν βράση, μέχρι τα κρεμμύδια να γίνουν διάφανα 3-5 λεπτά μαξ.
Σε ένα βάζο έβαλα τα αυγά και τα παντζάρια και τα περιέχυσα με το ζεστό υγρό. Έκλεισα καλά το βάζο και το έβαλα το στο ψυγείο. Μέσα σε μία εβδομάδα θα είναι έτοιμα, αλλά όσο περνάει ο καιρός θα γίνουν και πιο κόκκινα και πιο γευστικά.
Η μαμά του Ρίτσαρντ τα κρατούσε παραπάνω, αλλά όπου διάβασα λέει έναν μήνα.

εντζόι…

Να! Κοίτα…
http://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157633493084840/

πι.εσ.1
Και επειδή είμαστε στην Ελλάδα και αυτά τα αυγά είναι ο σωστός μεζές για το τσίπουρο. Μαζί με λίγο σαλάμι Λευκάδος και μια καλή γραβιέρα δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο.

πι.εσ.2
Μην ξεχαστείτε και δεν φάτε τα παντζάρια και τα κρεμμυδάκια… γιατί εσείς θα χάσετε! 


σσσσσσσσσσσσσσσ…
http://soumada.wordpress.com/2013/05/14/pickled-eggs-το-πιο-γνωστό-σνακ-στις-παμπ/

Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου

— 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τον θυμάμαι μαζί με την γιαγιά μου…
Τη γιαγιά μου, που με έκανε μπάνιο όταν ήμουν μωρό, γιατί η εικοσάχρονη μαμά μου φοβόταν μη με σπάσει. Ναι! έχω και τις “κλασικές” αποδεικτικές φωτό…
Τη γιαγιά μου, που μόλις βράδιαζε μου άνοιγε την αγκαλιά της και πήγαινα και τριβόμουν μέσα της, λέγοντάς της “Γιαγιά ματζί” και βέβαια όποτε έβρισκα ευκαιρία χωνόμουνα στο κρεβάτι της…
Τη γιαγιά μου, που όταν της ζήτησα κολάν, γιατί ήταν στην μόδα, μου πήρε ένα μάλλινο για να μην κρυώνω - Ναι! Δεν το φόρεσα ποτε-
Τη γιαγιά μου, που όταν πήγαινα στο δημοτικό ήταν η πιο όμορφη από όλες τις μαμάδες των συμμαθητών μου… και όλοι απορούσαν που αυτή ήταν η γιαγιά μου…
Τη γιαγιά μου, που τα κρύα απογεύματα μου έφτιαχνε τηγανίτες του δράκου και “φαγάκια”…
Τη γιαγιά μου, που κάθε πρωί με ξύπναγε με το “ξύπνα δαχτυλιδόστομη” και με ένα λουλουδάκι από τον κήπο της…
Τη γιαγιά μου, που στο λύκειο με κάλυπτε στην μαμά μου, αλλά δεν ήθελε να φέρνω τα παιδιά στο σπίτι και να καπνίζουνε…
Τη γιαγιά μου, που όταν πήγα στην Αγγλία ήρθε και αυτή μαζί μου μέχρι να “τακτοποιηθώ”…
Τη γιαγιά μου, που με τις άπειρες ιστορίες της, κυρίως αυτές από την Αγγλία, πάντα μας έκανε να γελάμε…
Τη γιαγιά μου, που κάθε πρωτοχρονιά μαζί με το λαχείο, μου έγραφε και από ένα ραβασάκι…
Τη γιαγιά μου, που η Estee Lauder, θα έπρεπε να την κάνει επίτιμο πελάτη στην Ελλάδα…
Τη γιαγιά μου, που την πονούσε η μέση της, αλλά στην ουσία άλλος ήταν ο πόνος που δεν άντεχε…
Τη γιαγιά μου, που το τελευταίο μας Πάσχα είχε μείνει μέχρι αργά το βράδυ και τα έπινε μαζί με την παρέα μου, και μετά συνέχεια με ρώταγε πότε θα έχουμε Πάσχα…
Τη γιαγιά μου, που σε όλα τα βιβλία μαγειρικής της, βρίσκω σημειώσεις -και όχι μόνο μαγειρικές-…
Τη γιαγιά μου που με έμαθε να μοιράζομαι τα πάντα, όχι μόνο το φαϊ μου…
Τη γιαγιά μου, που όσα παράπονα και να μου έκανε στο τέλος με έπαιρνε αγκαλίτσα και μου έλεγε ότι είμαι το πρώτο της εγγόνι και και με κανάκευε όπως όταν ήμουν μικρή…
Τη γιαγιά μου, που με έμαθε να μαγειρεύω με την καρδιά μου και να αγαπάω με όλο μου το είναι…
Τη γιαγιά μου, που με έκανε να νιώσω ότι του παιδιού της το παιδί είναι δυο φορές παιδί της

Χρόνια πολλά και στις δύο μαμάδες μου, όπου κι αν είναι…


πι.εσ.1
Σαν σήμερα ξύπναγα νωρίς και έτρεχα στον κήπο να τους κόψω λουλούδια

πι.εσ. 2
Μην με ρωτήσεις ποια από τις δύο αγαπώ πιο πολύ…

Και αν σου έλειψε η μαγειρική…
Να! Κοίτα…
http://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157633450539815/

πι.εσ.3
Έτσι θέλω να με ξυπνάνε…
http://www.youtube.com/watch?v=_2UJksT3Kfs

σσσσσσσσσσσσσσσ…
http://soumada.wordpress.com/2013/05/12/%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CF%85%CE%BF-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD/

Μαζώχτρα….

Έτσι με έλεγε η γιαγιά μου και πρόσθετε ότι πήρα τα καλά της, αλλά πήρα και τα κακά της.
Βλέπετε είναι κάποιες στιγμές που θέλω να κρατήσουν για πάντα… Πόσες φορές δεν έχω “κλέψει” βότσαλα ή κοχυλάκια από παραλίες άπλα και μόνο για να τις θυμάμαι;
Άλλες φορές κρατάω φελλούς από την σαμπάνια της πρωτοχρονιάς ή ακόμα και απλούς φελλούς από ένα ωραίο δείπνο -ή και άλλα αντικείμενα από το δείπνο #ΔΕΝ_ΘΕΣ_ΝΑ_ΞΕΡΕΙΣ-. Εντάξει δεν θα βγάλω τα άπλυτα μου στην φόρα και πιστέψτε με η Α. έχει να σας πει πολλές ιστορίες για το τι κρατάω και το τι πετάω. Αλλά ευτυχώς τώρα γράφω εγώ.
Ναι! Να άλλο ένα καλό-κακό των γονιδίων μου… Δένομαι με πράγματα και θέλω να τα έχω - να τα φυλάω είτε γιατί μπορεί να τα χρησιμοποιήσω, είτε γιατί μου θυμίζουν πράγματα και απλά θέλω να τα έχω…
Γονίδια… στην αποθήκη έχω ένα φορεματάκι της μαμάς μου, που όταν ήμουν μικρή μου άρεσε πολύ να το φοράω, ήταν το αγαπημένο μου. Ευτυχώς η γιαγιά το είχε φυλάξει για τα παιδιά της κόρης της… και βέβαια και εγώ με την σειρά μου το έχω φυλάξει για το παιδί μου. (Όταν θα κάνω… Θα κάνω;) Αααα ρε Ν. που είσαι όταν σε χρειάζομαι;
Δεν ξέρω πώς το έχω δει στο μυαλό μου, και ποια είναι η ανάγκη μου, από τα απλά κοχύλια στα ρούχα, από την άλλη όμως δεν νιώθω και περίεργα που το κάνω. Όλοι λίγο πολύ το κάνουμε.
Και να σας πω και κάτι; Κάπως έτσι προέκυψαν τα παστά, τα τουρσιά και οι μαρμελάδες… θέλανε να βρούνε έναν τρόπο να “κρατήσουν” τα φαγητά για όλο το χρόνο, ακόμα και όταν δεν ήταν η εποχή τους.
(Καλά! Καλά! και για να μην τα πετάξουν…)



Μαρμελάδα φράουλα μάι γουέι…

650γρ φράουλες καθαρισμένες
550γρ ζάχαρη (δοκιμάστε την και με μαύρη, απλά θα γίνει πιο σκούρο το χρώμα της…)
2 κουταλιές της σούπας χυμό λάιμ
1 κουταλιά της σούπας ξίδι balsamico
ξύσμα από 1 λάιμ
1 κουταλιά τουμπωτή της σούπας σπόρους κύμινο (προσοχή σπόρους όχι σκόνη!!!)

Τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Πλένω και καθαρίζω τις φράουλες, διαλέγω μικρές έτσι ώστε να μην χρειαστούν κόψιμο, γιατί μ’ αρέσει η μαρμελάδα να έχει κομμάτια. Αν όμως εσάς δεν σας αρέσει μπορείτε και να τις κόψετε αλλά και να τις λιώσετε.
Αφού λοιπόν τις πλύνω και τις καθαρίσω τις βάζω κατευθείαν στην κατσαρόλα και προσθέτω όλα τα υλικά μαζί. Δηλαδή την ζάχαρη, τον χυμό λάιμ, το ξίδι balsamico, το ξύσμα λάιμ και τους σπόρους από το κύμινο, τα ανακατεύω καλά με μια ξύλινη κουτάλα και βάζω την κατσαρόλα σε σιγανή φωτιά στο μάτι της κουζίνας.
Μετά από περίπου πέντε λεπτά και αφού η ζάχαρη έχει λιώσει, ανεβάζω την θερμοκρασία στο φουλ και βράζω την μαρμελάδα για 5-8 λεπτά. Λογικά στα 8 λεπτά είναι έτοιμη, δηλαδή στάζω σε ένα πιατάκι μια σταγόνα και την αφήνω να κρυώσει μετά όταν την σπρώξω λίγο με το δάχτυλο μου στέκεται. Δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω καλύτερα. Όταν είναι έτοιμη την κλείνω και μέχρι να κρυώσει την ξαφρίζω, δηλαδή με ένα κουτάλι βγάζω τους αφρούς που έχει στην επιφάνεια της.
Μέχρι να κρυώσει λίγο ετοιμάζω τα βάζα. Δηλαδή τα πλένω καλά με καυτό νερό και σαπούνι και τα ξεβγάζω καλά, τέλος τα ξαναξεβγάζω και με ζεστό νερό από τον βραστήρα και τα βάζω στον φούρνο στους 50 βαθμούς κάνα 5λεπτο με 10λεπτο για να στεγνώσουν. Πριν κρυώσει καλά η μαρμελάδα μου την βάζω στα βάζα να φτάσει μέχρι πάνω, τα κλείνω καλά και τα αναποδογυρίζω. Έτσι ανάποδα τα αφήνω μέχρι να κρυώσουν τελείως.
Όταν ανοίξω κάποιο βάζο το διατηρώ στο ψυγείο…

Να! Κοίτα…

www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157633387028170

τιπ
Φέτος την έφτιαξα με κύμινο, είναι πολύ ωραία όμως και με βασιλικό! Αντί για κύμινο προσθέστε φρέσκο βασιλικό 2-3 κουταλιές της σούπας 2 λεπτά πριν την βγάλετε από την φωτιά.

πι.εσ.1
Στις φωτό θα δείτε το φορεματάκι της μαμάς μου που έχω κρατήσει και ένα πουκαμισάκι που φόραγε η γιαγιά μου στα μικράτα της και εδώ και χρόνια τo φοράω εγώ. (Η γιαγιά μου είναι η αριστερή…)
Και βέβαια αυτά είναι ένα μικρό δείγμα του τι έχω κρατήσει…

πι.εσ.2
Άμα κάνω αγόρι να δω τι θα κάνω… θα ξεκοκαλίσω την E.A.
http://valeboufan.blogspot.gr/


σσσσσσσσσσσσσ….
http://soumada.wordpress.com/2013/05/08/%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CF%8E%CF%87%CF%84%CF%81%CE%B1/

Κολλήματα…

Κάποια πράγματα τα έχω πάρει από την γιαγιά μου είναι σίγουρο. Όχι μόνο την αγάπη της για την μαγειρική, αλλά και τα κολλήματα πάνω στο φαγητό. Τι εννοώ; Η γιαγιά δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει γιορτινό τραπέζι χωρίς να προσφέρει σπλήνα γεμιστή με τυριά και αυγά, (ναι ξέρω, αν δεν έχεις δοκιμάσει από αυτό το λουκουμάκι, μόνο και μόνο από το όνομα δυσκολεύεσαι… αλλά αξίζει τον κόπο…) Δεν θα το κάνω τόσο δύσκολο όμως… Θα πάω στο επόμενο must των τραπεζιών της που ήταν η παντζαροσαλάτα. Η παντζαροσαλάτα ήταν δεμένη με τα τραπέζια που είχαν κρέας, για αυτό και η τιμητική της ήταν το Πάσχα.
Η Ιστορία της παντζαροσαλάτας ξεκινάει από μια σειρά συνταγών που είχε βρει η γιαγιά και της τις είχε δώσει ο μάγειρας του Hilton, μην με ρωτήσετε λεπτομέρειες δεν ξέρω, δεν ξέρω καν αν είχα γεννηθεί εγώ τότε. Τέλος πάντων αυτή την σειρά συνταγών αφού την τίμησε και την ξανατίμησε την βαρέθηκε. Εκτός βέβαια από μία που κάθε φορά -ίσως και λόγω χρώματος- έκανε θραύση και ήταν και η αγαπημένη μου. Ε ναι! ήταν η παντζαροσαλάτα. Αυτό που ξέρω ήταν οτι η αρχική συνταγή ήταν μόνο με μαγιονέζα, η γιαγιά όμως που δεν άφηνε καμιά συνταγή χωρίς να βάλει το χεράκι της, και μετά από αρκετές παραλλαγές κατέληξε στο ότι η συνταγή χρειαζόταν και γιαούρτι. Δεν βρήκα την καθαρογραμμένη συνταγή της… αλλά ευτυχώς την έχω φτιάξει τόσες φορές που την έχω μάθει απ’ έξω


Παντζαροσαλάτα

6 παντζάρια βρασμένα, ξεφλουδισμένα και κομμένα σε κυβάκια ή σε λεπτά μισοφέγγαρα (εγώ προτιμώ μικρά κυβάκια)
1/2 με 1 σκελίδα σκόρδο (ανάλογα τα γούστα…)
1/3 - 1/2 της κούπας καρύδια ψιλοκομμένα ( και ένα μισό ολόκληρο για το ντεκόρ)
3 - 4 κουταλιές στραγγιστό γιαούρτι
3 - 4 κουταλιές μαγιονέζα (μπορείτε να βάλετε και light)
ελαιόλαδο
ξίδι
θαλασσινό αλάτι

Η παρασκευή είναι το πιο εύκολο, αρκεί να έχεις βράσει τα παντζάρια, να τα έχεις καθαρίσει και να τα έχεις κόψει σε μικρά κυβάκια. Και ναι τα χέρια βάφονται λίγο, αλλά φεύγει γρήγορα!
Όταν κόψεις τα παντζάρια λοιπόν, τα βάζεις στο μπολ που θα τα σερβίρεις και τους ρίχνεις 2 κουταλιές λάδι, μια ξίδι και τρίβεις και το σκόρδο, τα ανακατεύεις καλά και τους προσθέτεις και το καρύδι. Ανακατεύεις ξανά και τα στρώνεις να ισιώσουν. Τέλος ανακατεύεις σε ένα άλλο μπολ το γιαούρτι με την μαγιονέζα τσεκάρεις στην γεύση, αλατίζεις και περιχύνεις την πηχτή σάλτσα πάνω από τα παντζάρια. Ισιώνεις την κρέμα, γαρνίρεις με το καρύδι και είναι έτοιμη!
Μέχρι το τραπέζι την φυλάς στο ψυγείο, όταν έρθει η ώρα της την ανακατεύεις καλά και… από λευκή η σάλτσα της γίνεται το πιο τέλειο ροζ που έχεις δει ποτέ.

Να! Κοίτα…
http://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157633358814035/


τιπ1
Μπορείς να αλλάξεις την δοσολογία σε 4-2 δηλαδή 4 κουταλιές γιαούρτι και 2 μαγιονέζα για μια πιο ελαφριά συνταγή, ή ακόμα και μόνο γιαούρτι στο οποίο θα βάλεις αλάτι, πιπέρι λίγο ξίδι, λίγο λεμόνι και λίγο ελαιόλαδο. Αλλά δεν συγκρίνεται με το μισό μισό…

τιπ2
Αν και δεν το προτείνω, αν δεν έχεις χρόνο να βράσεις και να καθαρίσεις τα παντζάρια μπορείς να πάρεις έτοιμα βρασμένα, αλλά τώρα που είναι και η εποχή δεν αξίζει…

πι.εσ.1
Ο παππούς μου τα έλεγε κοκκινογούλια.

πι.εσ.2
Την συνταγή χειρόγραφη δεν την βρήκα, γιατί είχε σκίσει την σελίδα… Αλλά βρήκα μια άλλη από την ίδια σειρά “HILTON”, που δεν έπιασε τόπο…

σσσσσσσσσσσσ…
http://soumada.wordpress.com/2013/04/29/%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

“Για το παιδί”

Πλησιάζει μεγάλη εβδομάδα και θυμάμαι την γιαγιά μου και την ιεροτελεστία της μεγάλης εβδομάδας. Το βάψιμο των αβγών την μεγάλη Πέμπτη, την μεγάλη Τρίτη φτιάχναμε τα κουλουράκια και τα τσουρέκια και την αγαπημένη μεγάλη Τετάρτη με τις νερόβραστες φακές… τα δάκρυα της παναγίας. 
Δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα την περίοδο που ήμουν “το παιδί”.
“το παιδί” είχε προνόμια… όπου ακριβώς επειδή ήταν “το παιδί”, και γάλα θα του δίναμε να πιει και το φρέσκο αυγό θα του χτυπούσαμε με ζάχαρη, και σοκολάτα θα του δίναμε. Τι κι αν ήταν μεγάλη εβδομάδα; Kυρίως όμως θα φτιάχναμε κουλουράκια και τσουρέκια για “το παιδί”. Για να μυρίσει το σπίτι.
Για να έχω μνήμες… Όπως για να έχω μνήμες ψήναμε και αρνί. Αρνί και κοκορέτσι και γλέντι τρελό. Όλο το σόι στον κήπο, μουσικές, χορός, φαγητό, χαμός. Όταν μεγάλωσα κοπήκαν όλα… Συνέβησαν και κάποια δυσάρεστα γεγονότα και ξεχαστήκαμε…
Έπρεπε να γεννηθεί ο ξάδερφός μου ο Κ. για να ξεκινήσουν όλα ξανά. Θυμάμαι με τι χαρά η γιαγιά, ο παππούς και η μαμά μου κάνανε ετοιμασίες για το Πάσχα. Πόση  χαρά που θα έρθει “το παιδί”, το νέο παιδί, για να έχει μνήμες… Ακόμα θυμάμαι το πρώτο μας Πάσχα μαζί του. Με τον αγαπημένο μου Π. που τόσα χρόνια έλειπε στην Αγγλία και το μωρό μας. Και ύστερα και ο Β. “το νέο παιδί”. Ωραίες εποχές που έσβησαν γρήγορα.
Και στεναχωριέμαι που δεν κατάφεραν οι δυο τους να πλάσουν ένα Πάσχα κουλουράκια και τσουρέκια με την γιαγιά, βλέπετε δεν είχε το κουράγιο τότε.
Να τους πει, για άλλη μια φορά, την ιστορία της γιαγιάς της από την Σμύρνη και να τους μάθει ένα ένα τα σχήματα και τον τρόπο που τα πλάθουμε. Να τους δώσει ένα ζυμαράκι να παίξουνε-πλάσουνε τα δικά τους σχέδια και παρόλο που τα δικά τους κουλουράκια θα είναι κατάμαυρα από τα βρόμικα χεράκια τους να τους τα ψήσει για να χαρούνε. Και στο τέλος να βρει χίλιους δυο λόγους για να μην τα φάνε γιατί ήταν παμβρόμικα…
Πόσο μου λείπει η γιαγιά μου…
Πόσο πολύ μου λείπουν και ο Κ. με τον Β. 


Κουλουράκια Σμυρνέικα Αμμωνίας

250γρ ζάχαρη
2 αυγά + 1 ασπράδι (μεσαία αυγά)
1/2 και 1/4 κουτάλακι (μετρητή) αμμωνία (αλλιώς ένα κοφτό και μισό) 
2 βανίλιες 
ξύσμα από μισό έως και ένα (αν είναι μικρό) πορτοκάλι
1/4 της κούπας χλιαρό γάλα
1/4 της κούπας χυμό πορτοκάλι
250γρ αλεύρι φαρίνα ανακατεμένα με
500-550γρ αλεύρι μαλακό
125γρ μαργαρίνη ή βούτυρο (Εγώ έβαλα Flora μαργαρίνη που έχει και λίγο βούτυρο μέσα, γιατί δεν μ’ αρέσουν τα πολύ βουτυράτα)

Χτυπάω στο μίξερ την ζάχαρη με το βούτυρο και μόλις ασπρίσει προσθέτω τους κρόκους, τις βανίλιες και το ξύσμα πορτοκαλιού. Όταν ανακατευτούν καλά προσθέτω την αμμωνία στο χλιαρό γάλα και ανακατεύω καλά. Επειδή η αμμωνία θα φουσκώσει το γάλα, χρειάζομαι ψηλό ποτήρι. Ρίχνω την αμμωνία στο μίγμα και ανακατεύω καλά. 

Σε ένα μεταλλικό μπολ και αφού πλύνω καλά τα χτυπητήρια του μίξερ χτυπάω τα ασπράδια σε μαρέγκα, με μια πρέζα αλάτι, όταν η μαρέγκα μου σφίξει καλά την προσθέτω στο μίγμα. 

Τώρα αλλάζω εργαλεία στο μίξερ και από τα χτυπητήρια (όπως τα λέω εγώ) βάζω αυτά που είναι για την ζύμη (σπιράλ)

Ανακατεύω λοιπόν την μαρέγκα και προσθέτω τον χυμό πορτοκάλι. Σιγά σιγά προσθέτω και το αλεύρι και ανακατεύω καλά. Η ζύμη δεν πρέπει να είναι σφιχτή αλλά μαλακή και να μην κολλάει στα χέρια. Αν κολλάει ρίχνω λίγο αλεύρι παραπάνω (αλλά λογικά δεν θα χρειαστεί περισσότερο) 

Αφήνω την ζύμη 30 λεπτά να ξεκουραστεί. Όταν περάσουν τα 30 λεπτά χωρίζω το ζυμάρι μου σε μικρότερα ζυμαράκια όσο ένα καρύδι περίπου 20-25γρ ζύμης το καθένα, έτσι ώστε να είναι ισομεγέθη τα κουλουράκια για να ψηθούν ομοιόμορφα.

Τέλος, ξεκινάω την ψυχοθεραπεία, πλάθω κουλουράκια με τα δυο χεράκια.

Τα πλάθω στα σχήματα που μου έδειχνε η γιαγιά μου, δηλαδή βαρκούλες, S, “Ιωνάκια” (Κιονόκρανα από τον Ιωνικό ρυθμό) και πλεξούδες. Τα αραδιάζω αραιά (γιατί θα φουσκώσουν) στο ταψί του φούρνου που του έχω βάλει πριν λαδόκολλα. Με τον κρόκο που περίσσεψε και λίγο γάλα φτιάχνω ένα “γλάσο” και τα περνάω για να πάρουν ωραίο χρώμα. 

Τα ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 πάνω κάτω για 15 λεπτά, στην χαμηλή σχάρα του φούρνου.

Το σπίτι μου μύρισε Πάσχα

Να! Κοίτα…
http://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157633318558052/


πι.εσ. 1 
φταίω και εγώ… 

πι.εσ.2
Ο παππούς μου έλεγε πως οι μικρότεροι παίρνουν τηλέφωνο τους μεγαλύτερούς

πι.εσ.3
Θα ήθελα πολύ να ξανα ακούσω την ιστορία της γιαγιάς της γιαγιάς μου για το πώς ζούσαν στην Σμύρνη και πώς ήρθαν στην Ελλάδα

πι.εσ.4 
Θα έδινα τα πάντα για να γίνω ξανά “το παιδί”

σσσσσσσσσσσσσσσ…
http://soumada.wordpress.com/2013/04/26/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF/

Ποτέ μην λες ποτέ.

Θυμάμαι που όταν ήμουν μικρή η γιαγιά μου με έκανε χρυσή για να δοκιμάσω ταχίνι. Θεέ μου ήταν σαν να με βάζει τιμωρία, μόνο και μόνο από το όνομα, σαν παιδάκι που ήμουν, αηδίαζα.
Ούτε ότι ήταν υγιεινό με ένοιαζε ούτε τίποτα. Ακόμα θυμάμαι την μέρα που το είχα δοκιμάσει πρώτη φορά και είχε κολλήσει στο στόμα μου. Πρέπει να ήμουν 5 -6 χρονών τότε και ειλικρινά δεν μπορούσα να καταλάβω την αγάπη της και την εμμονή της με αυτό.
Μία φορά τον χρόνο (το λιγότερο) περνούσε την περίοδο με το ταχίνι. Συνήθως την σαρακοστή, που χαλούσε 1 βαζάκι την εβδομάδα μέσα στο νερό. Πότε ταχινόσουπα, πότε σκέτο με μέλι στο ψωμί, πότε το έβαζε στο χούμους, πότε το έφτιαχνε σάλτσα για τα λαχανικά της, πότε το έφτιαχνε με κοτόπουλο, πότε κουλουράκια για να με “μπερδέψει” (αλλά επειδή τα φτιάχναμε μαζί και ήξερα τι είχαν μέσα δεν τα άγγιζα…)
Όμως της βγάζω το καπέλο, δεν το έβαλε κάτω και τελικά κατάφερε να με ξεγελάσει… Έφτιαξε ταχινόπιτες χωρίς να μου πει λεπτομέρειες. “Μια συνταγή που μου έδωσε η Σωτηρούλα, με σάλτσα κανέλας” είπε, εγώ είδα ένα κριτσανιστό σαλιγκαράκι περιχυμένο με μέλι και σουσάμι και χωρίς να ρωτήσω πολλά πολλά το έκανα να!.
Όταν πια τελείωσαν όλες οι “πιτούλες” την ρώτησα πότε θα ξαναφτιάξει από αυτές τις… τις… “Ταχινόπιτες” είπε και μου έσκασε το παραμύθι. Μετά από αυτό δοκίμασα τα πάντα, γύρω από το ταχίνι, για αυτό… ποτέ μην λες πότε!

 

Ταχινόπιτες

Για την ζύμη
2 - 2 1/2 κούπες αλεύρι και έξτρα για το άνοιγμα
12γρ μαγιά φρέσκια ή 1/2 κουταλιά της σούπας ξερή
3/4 της κούπας νερό χλιαρό
λίγο αλάτι

Για την γέμιση
1/2 κούπα ταχίνι
1/2 κούπα ζάχαρη μαύρη
1/4 ή και λιγότερο ζεστό νερό (ή λίγο ζεστό νερό και 1/4 πορτοκαλάδα και το ξύσμα από 1/2 πορτοκάλι)
1/2 κουταλάκι του γλυκού κανέλα
1/2 κουταλάκι του γλυκού γαρίφαλο
1/2 κουταλάκι του γλυκού μοσχοκάρυδο
6 κουταλάκια του γλυκού σουσάμι και έξτρα για το πασπάλισμα
μέλι

Για να φτιάξουμε την ζύμη ξεκινάμε με το να λιώσουμε καλά την μαγιά στο χλιαρό νερό. Προσοχή όχι ζεστό θα σκοτώσει την μαγιά.
Μετά σε μια γαβάθα βάζουμε τις 2 κούπες από το αλεύρι και το αλάτι και τα ανακατεύουμε κάνουμε μια γούβα στην μέση και ρίχνουμε το νερό. Με μια κουτάλα ξύλινη ανακατεύουμε καλά να δημιουργήσουμε μια μπάλα από ζυμάρι… και ήρθε η ώρα για τα χέρια, το ζυμώνουμε μέχρι να γίνει λείο προσθέτοντας λίγο αλεύρι, τόσο ώστε να ξεκολλάει από τα χέρια μας. Προσοχή! Το ζυμάρι δεν πρέπει να είναι πολύ σφιχτό.
Το σκεπάζουμε με μια πετσέτα και το αφήνουμε για μισή ώρα σε ένα ζεστό μέρος, για να φουσκώσει.

Σε ένα μπολ φτιάχνουμε την γέμιση.
Επειδή το ταχίνι όταν του βάζουμε υγρά πήζει, το φτιάχνω με το μίνι πίμερ, αλλιώς θέλει πολύ καλό ανακάτεμα.
Ανακατεύουμε λοιπόν στην αρχή το ταχίνι με το ζεστό νερό και σιγά σιγά προσθέτουμε την κανέλα το γαρίφαλο και το μοσχοκάρυδο. Τελευταίο προσθέτω το σουσάμι για να μην αλεστεί στο μίνι πίμερ.
Εγώ χωρίζω τα υλικά της γέμισής στα 2 και φτιάχνω την μισή σκέτη και την άλλη μισή με πορτοκάλι, δηλαδή αντί του νερού βάζω χυμό πορτοκάλι και προσθέτω και το ξύσμα του.

Αφού περάσει το μισάωρο και η ζύμη μου έχει φουσκώσει την ξανά πλάθω απαλά και την χωρίζω στα 6 κομμάτια, περίπου σαν ένα αυγό. Αλευρώνω το τραπέζι και το ανοίγω λίγο με τα χέρια μου, μετά παίρνω τον λεπτό πλάστη (που είναι για λεπτό φύλλο) και ανοίγω ένα λεπτό στρογγυλό φύλλο, όχι και τσιγαρόχαρτο…
Απλώνω μέσα το 1/6 της γέμισης, αλλά όχι άκρη άκρη και το τυλίγω σε ρολό, προσέχοντας οι άκρες-ανοιγματα να είναι κλειστές. Μετά τυλίγω το ρολό σε σαλιγκαράκι και με το χέρι μου το πατικώνω λίγο. Κάνω τα ίδια βήματα και για τις υπόλοιπες 5.
Όταν τελειώσει το δύσκολο στάδιο της ζύμης όλα τα άλλα είναι εύκολα.
Αρκεί να αποφασίσω αν τις θέλω λight ή πιο “γευστικές”
Η λight εκδοχή είναι να τις ψήσω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για 25 με 30 λεπτά. Η άλλη η πιο βαρβάτη είναι να τις τηγανίσω. Και πώς; Ζεσταίνω καλά (σε δυνατή φωτιά) ένα τηγάνι με λίγο λάδι, τοποθετώ μέσα τις ταχινόπιτες και χαμηλώνω την φωτιά στο σιγανό, τις αφήνω για 5-6 λεπτά να ψηθούν μέχρι να ροδοψηθούν και τις γυρίζω, τις ψήνω για άλλα 3-4 λεπτά και είναι έτοιμες.
Σερβίρονται: με μπόλικο μέλι και σουσάμι.

τιπ
Αν τις τηγανίσετε πλατσουκώστε τες λίγο πιο πολύ, για να ψηθούν πιο καλά.

Να κοίτα!
Εδώ δεν έχει να δείτε τίποτα! Οι ταχινόπιτες ήταν για προσωπική ευχαρίστηση… αλλά τελικά κάποιοι τις λιγουρεύτηκαν και ζήτησαν την συνταγή όταν τις είδαν εδώ…
https://www.facebook.com/soumada.sou/posts/240438282768919


πι.εσ.1
Όταν πια έφαγα την ταχινόπιτα μου έσκασε και το παραμύθι ότι το χούμους που από μικρή λάτρευα είχε μέσα ταχίνι…


πι.εσ.2
πρέπει να βρω και την συνταγή της για το κοτόπουλο, είναι απίστευτη.


σσσσσσσσσσ… 
http://soumada.wordpress.com/2013/04/24/ποτέ-μην-λες-ποτέ/

Κυριακή κοντογιορτή

Άνοιξη, η εποχή που “πετάμε” τα παπλώματα και τα βαριά ρούχα.
Και να σου τα δύσκολα…
Όλο το χειμώνα καλά κρύβαμε τα παραπανίσια κιλά. Τώρα; Τι θα κάνουμε; 

Δεν θα σας πω πόσα κιλά πήρα εγώ, αλλά θα σας πω ότι για να μπω στο τζιν θέλει προσπάθεια. 
Βοήθεια στην προσπάθειά αυτή έχω τον ατμομάγειρα μου. 
Μη πάει το μυαλό σας σε άνοστα φαγητά όμως, δεν θα το άντεχα…

Παρένθεση: Τον ατμομάγειρά μου τον έχω από το 2004, όταν κάποια στιγμή είχα πάρει κάποια κιλά και ζήτησα την βοήθεια ενός ειδικού, αυτός μου έβγαλε μια διατροφή που το κυρίως γεύμα μου ήταν ψητά και σαλάτες. Το τεφάλ είχε πάρει φωτιά αφού έπρεπε όλα να είναι στεγνά… αλλά πολύ γρήγορα έγινε και πολύ βαρετό, έτσι αποφάσισα να πάρω ατμομάγειρα. Στην αρχή τα φαγητά επειδή έμοιαζαν νερόβραστα, δεν μου κάνανε και πολύ κέφι…  Όταν πέρασε όμως ο πρώτος καιρός, και άρχισα να χρησιμοποιώ την φαντασία μου, ανακάλυψα έναν καινούργιο τρόπο μαγειρικής, που και με ευχαριστούσε και με βοηθούσε να φτάσω πιο κοντά στον στόχο μου.
Πλέον το κοτόπουλο και το ψάρι στον ατμό είναι παιχνίδι για μένα. 

Βέβαια ο ατμομάγειρας έχει κάποια τιπς.

Θέλει γεύσεις, βότανα, μπαχαρικά μαρινάδες και ότι μπορεί να βάλει η φαντασία σας. 
Τα βασικά υλικά που πάνε ασορτί με τον δικό μου ατμομάγειρά είναι:
Μουστάρδα, και σε κόκκους και dijon, μουστάρδα έχω πάντα στο σπίτι έτσι και αλλιώς γιατί την χρησιμοποιώ και σαν καρύκευμα στην καθημερινή μου κουζίνα.
Κρεμμύδι σε σκόνη. Αυτό είναι μια ανακάλυψη, που εκτός από ευκολία δίνει και απίστευτη γεύση παντού.
(instant tip: Κέτσαπ και σκόνη κρεμμύδι, με λίγο μέλι και λίγη μουστάρδα σε κόκκους τέλεια μαρινάδα και glaze για ψητά…)
Wasabi, είτε σε σκόνη είτε σε πάστα, η καυτερή του γεύση δίνει άλλη διάσταση στα φαγητά.
Και βέβαια τα μπαχαρικά μου και οι γλάστρες μου με τα βότανα-μυρωδικά.

Το θέμα ατμομάγειρας θα σας το ξαναφέρω στο προσκήνιο γιατί τον χρησιμοποιώ συχνά… Τώρα αν δεν έχετε ατμομάγειρα υπάρχουν κι’ άλλοι τρόποι.. το τεφάλ… το γκριλ (που είναι μεγάλος μπελάς να το καθαρίσεις) και το χαρτί!
Δηλαδή η λαδόκολλα…  που είναι από τα αγαπημένα μου! Αλλά θέλει και παρέα, δεν συμφέρει να ανάβεις καθημερινά φούρνο για ένα ή δύο άτομα…

Επίσης ένα άλλο ατού του ατμομάγειρα είναι ότι φτιάχνω το κοτόπουλο ή το ψάρι σε χρόνο ντε τε, μαζί με τα συνοδευτικά τους και τρώω και γρήγορα και υγιεινά… Αν δεν έχετε σκεφτείτε το σοβαρά να αποκτήσετε έναν.  

Σολωμός με Πάπρικα και Σαλάτα με Κολοκυθάκια και Wasabi

Για τον Σολωμό
2 φιλέτα σολωμό
2 κουταλιές της σούπας μουστάρδα σε κόκκους
πάπρικα
σκόνη κρεμμυδιού (αν δεν έχετε παραλείψτε το… αλλά αξίζει να την έχετε στα μπαχαρικά σας δίνει άλλη γεύση από το ξερό και κάποιες φορές είναι τρομερή ευκολία)

Τα πράγματα είναι πολύ εύκολα και γρήγορα αρκεί να έχετε τον ατμομάγειρα.

Αλείφετε τα φιλέτα του σολομού με την μουστάρδα και τα πασπαλίζετε με μπόλικη πάπρικα, τέλος τους ρίχνετε από πάνω λίγο κρεμμύδι σε σκόνη και τα βάζετε στον ατμομάγειρα για 20-30 λεπτά ανάλογα το πάχος τους. 

Ναι αυτό είναι όλο… Τώρα αν θέλετε να δυσκολέψετε λίγο τα πράγματα μπορείτε σε λίγο λεμόνι να ανακατέψετε τα ίδια υλικά και να μαρινάρετε το ψάρι για μισή ώρα… (όταν το ψήσετε θα το αλείψετε με τα υλικά) αλλά ειλικρινά δεν χρειάζεται!!!

τιπ1:
Εγώ το ψάρι δεν το αλατίζω, αν θέλετε να το αλατίσετε το κάνετε και στο τέλος

τιπ2 (χωρίς ατμομάγειρα):
Τοποθετείτε το ψάρι σε λαδόκολλα, στην οποία πριν έχετε κόψει ένα λεμόνι ή ένα πορτοκάλι σε φέτες και το ακουμπάτε πάνω τους. Κλείνετε καλά την λαδόκολλα σαν ένα πακετάκι και ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο για 30-40 λεπτά ανάλογα τον φούρνο. Αν θέλετε αντί για λεμόνια βάζετε το ψάρι κανονικά στην λαδόκολλα και ρίχνετε λίγο κρασάκι (ή νερό). Το μυστικό είναι να κλείσετε καλά το πακετάκι σας. 

Στον φούρνο είναι πιο γευστικό… αλλά δεν αξίζει για ένα άτομο.  

Για την σαλάτα με Κολοκύθι και Wasabi
5-6 κολοκυθάκια 
3 - 4 λεμόνια και το ξύσμα τους 
1/2 κουταλιά μουστάρδα dijon
φρέσκο δυόσμο (ή σε σκόνη)
1/2 με 1 κουταλάκι του γλυκού σκόνη wasabi ή αν έχετε πάστα βάζετε πάστα (αλλά και πάλι είναι με βάση τον ουρανίσκο σας και την μάρκα, εγώ βάζω 1 - 1 1/2 γιατί μ’ αρέσει να καίει)
αλάτι θαλασσινό

Αν έχετε πολυμηχάνημα που να κόβει λεπτά ή και πιο χοντρά ζουλιέν τα λαχανικά, ήρθε η ώρα να το ξεσκονίσετε γιατί θα το χρειαστείτε. 

Αφού καθαρίσετε τα κολοκυθάκια θα τα κόψετε με αυτό σε λεπτά ή χοντρά ζουλιέν, αλλιώς με το χέρι, αυτό θα πάρει λίγη ώρα. Δεν θα σας συνιστούσα να τα κάνετε στον χοντρό τρίφτη, γιατί δεν είναι το ίδιο. Καλύτερα στο χέρι και πιο χοντρά παρά ωμός πουρές…

Όταν τα ψιλοκόψετε σε όσο πιο λεπτά μπαστουνάκια μπορείτε τα βάζετε σε ένα μπολ και ετοιμάζετε το ντρέσινγκ - μαρινάδα.

Στύβετε τα λεμόνια και προσθέτετε μέσα το ξύσμα τους, την μουστάρδα, το Wasabi και το αλάτι και τα ανακατεύετε καλά να διαλυθούν. Δοκιμάζετε την γεύση και την ένταση που θέλετε να έχει το wasabi διορθώνετε αν χρειάζεται και προσθέτετε το μίγμα στα κολοκυθάκια. Αν χρησιμοποιήσετε αποξηραμένο δυόσμο προσθέστε τον τώρα στο μπολ, αν πάλι χρησιμοποιήσετε φρέσκο προσθέστε τον στο τέλος για να μην σας μαυρίσει. 

Ανακατέψτε καλά όλα τα υλικά δοκιμάστε στο αλατοπίπερο και αφήστε τα στο ψυγείο, το λιγότερο μισή ώρα δλδ μέχρι να γίνει το ψάρι. Αν τα έχετε κόψει πιο χοντρά μπαστουνάκια τότε θα χρειαστούν περισσότερο μαρινάρισμα. Η σαλάτα θα βγάλει υγρά αλλά μην τα πετάξετε είναι ότι πρέπει για να συνοδέψουν το ψάρι. Πριν σερβίρετε προσθέστε ελαιόλαδο.

Σερβίρετε: Την σαλάτα (αν χρησιμοποιείτε φρέσκο δυόσμο τον προσθέστε τώρα) προσθέστε το ψάρι από πάνω και περιχύνετε με τα υγρά της σαλάτας και με ελαιόλαδο. Αν δεν σας νοιάζουν οι θερμίδες μαζί με τον σολομό φτιάξτε και πατατούλες στον ατμό του πάνε πολύ!!!

τιπ1:
Αν δεν βρίσκεστε σε “συγκεκριμένη διατροφή”  μπορείτε να προσθέσετε στην σαλάτα σταφίδες και κουκουνάρι που του πάει πολύ… θα την λατρέψετε!!!!

 τιπ2:
Αν κάνετε τραπέζι επειδή αυτή η σαλάτα έχει υγρά μπορείτε αφού την αφήσετε να μαριναριστεί να την στραγγίξετε… αλλά ειλικρινά δεν το βρίσκω απαραίτητο…

τιπ3:
Μην ανησυχείτε αν τα κόψετε λίγο πιο χοντρά ίσως χρειαστούν λίγο παραπάνω στην μαρινάδα… άλλωστε όσο πιο πολύ μαριναριστούν τόσο πιο γευστικά και μαλακά θα είναι.

τιπ4:
Αν σας περισσέψει την φυλάτε στο ψυγείο και διατηρείται μια χαρά. Αφήστε που την άλλη μέρα είναι καλύτερη ; )

Κεφάλια έξω λοιπόν!

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα κατά καιρούς με πιάνει άρνηση και δεν κάνω τίποτα. Αν συμπέσει και με καμιά ίωση, πάει τελείωσε, κλείνομαι στο καβούκι μου και δεν βγαίνω με τίποτα.

Όμως με το που ανοίγει ο καιρός, με το που εμφανίζεται λίγο ο ήλιος, με το που αλλάζει η ώρα… τσουπ! Όλα αλλάζουν.

Ξαφνικά έχω μια χαρά και μια ενέργεια όπως την πρωτοχρονιά.
Βάζω στόχους, βγάζω το ποδήλατο από την αποθήκη και αρχίζω τις ποδηλατάβες, βλέπω φίλους, βλέπω κι’ άλλους φίλους, πάω - έρχομαι, φυτεύω λουλούδια, γεμίζω τα βάζα, βγάζω βόλτα τον σκύλο σε κουλές -συνήθως βραδυνές- ώρες, κλείνω ραντεβού με την Ν. για περπάτημα στην παραλία, ξεκουνάω από το σπίτι για να πάω στην πλατεία να δω την Α. (Να! έχω βάλει στόχο να πάω με το ποδήλατο την επόμενη φορά), ξεκινάω σχέδια για καμιά εκδρομή ή ακόμα και για το Πάσχα που πλησιάζει… Χαμός! Όσα δεν έκανα πριν, τα κάνω τώρα μαζεμένα.

Βέβαια όταν κάποιες φορές συννεφιάζει και μου χαλάει τα χρώματα (γιατί τα πλάνα μου δεν μου τα χαλάει…) βάζω λίγο έξτρα χρώμα καλοκαιριού με ένα πορτοκαλί ριζότο! 
Έτσι με αυτά και με εκείνα θα φτάσει το Πάσχα χωρίς να το καταλάβω.

Ριζότο καρότο με πορτοκάλι

5-6 καρότα μικρά προς μεσαία καθαρισμένα και τριμμένα στον χοντρό τρίφτη, αν έχετε το κουράγιο κομμένα σε ψιλό ζουλιέν, δηλαδή σε πολύ λεπτά μπαστουνάκια. 
1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 μεγάλα πορτοκάλια το ξύσμα και τον χυμό τους
1 κουταλιά της σούπας πάπρικα
φυλλαράκια δυόσμο
λίγο κρασί
2 - 3 κουταλιές τυρί κρέμα Φιλαδέλφεια 
3 - 4 κουταλιές παρμεζάνα
ελαιόλαδο
λίγο πιπέρι καγιέν
ρύζι για ριζότο 
ζωμό από κοτόπουλο  

 Όπως σε κάθε ριζότο ξεκινάω με το να μαράνω καλά το κρεμμυδάκι σε λίγο ελαιόλαδο, μόλις μαραθεί ρίχνω τα τριμμένα καρότα με λίγο αλάτι και μια κουταλιά της σούπας πάπρικα και τα μαραίνω και αυτά, μόλις το χρώμα τους αλλάξει και από έντονο γίνει πιο μαλακό πορτοκαλί ρίχνω μέσα το ρύζι
Τα ανακατεύω καλά και τα σβήνω με τον χυμό από το ένα πορτοκάλι, μόλις το απορροφήσει καλά και στεγνώσει το ρύζι τα ξανασβήνω με το κρασί.
Προσθέτω και το ξύσμα από το μισό πορτοκάλι. Και σιγά σιγά τον ζωμό 1 1/2 με 2  κουτάλες στην  αρχή μέχρι να το πιει και μετά μία μία μέχρι σχεδόν να είναι έτοιμο το ριζότο μου.
Όταν είναι σχεδόν έτοιμο προσθέτω το τυρί σε κρέμα και ανακατεύω καλά να λιώσει μαζί με τον χυμό από το άλλο πορτοκάλι. Τέλος προσθέτω την παρμεζάνα και λίγο καγιέν (στην μύτη που έλεγε και η γιαγιά μου) τα ανακατεύω καλά και δοκιμάζω στο αλατοπίπερο, και στην ένταση του πορτοκαλιού, προσθέτω έξτρα ό,τι χρειάζεται. (Αν χρειάζεται περισσότερη υγρασία προσθέτω λίγο ζωμό)

Σερβίρεται με μπόλικο ψιλοκομμένο δυόσμο, ξύσμα πορτοκαλιού και λίγο ελαιόλαδο. 

τιπ.
Αν νηστεύετε σκληροπυρηνικά (δηλαδή νηστεύετε και τα γαλακτοκομικά- τυριά) μπορείτε να αφαιρέσετε τα τυριά και βέβαια να χρησιμοποιήσετε ζωμό λαχανικών. Το πορτοκάλι και ο δυόσμος του δίνει τόσο ωραία γεύση που δεν θα πιστεύετε οτι είναι νηστίσιμο. Και πιο ελαφρύ βέβαια…
 

Να! Κοίτα
Εδώ δεν έχει φωτός… έκανα μια βλακεία και τις έσβησα…

πι.εσ.1
Ουδείς τέλειος

πι.εσ.2
Ενοχικό ποστ, γιατί είχα ένα μήνα να γράψω… μιλάμε για τόση άρνηση 

πι.εσ.3
Η συνταγή προέκυψε μια μέρα που το ψυγείο είχε μόνο καρότα και πορτοκάλια, γιατί κάποια είχε τέτοια άρνηση που ούτε σούπερ μάρκετ δεν πήγε…


σσσσσσσσσσσσσσ…
http://soumada.wordpress.com/2013/04/09/κεφάλια-έξω-λοιπόν/

Απενοχοποίηση τώρα!

Τις προάλλες η fb φίλη μου η Ε. έγραψε ότι τα κόλλυβα είναι το καλύτερο γλυκό.
Και θα συμφωνήσω μαζί της. Αν και για μένα είναι το τέλειο πρωινό.
Θυμάμαι την μαμά μου και εμένα να περιμένουμε πώς και πώς την φίλη της γιαγιάς μου την Κυρία Κ. όταν θα έφτιαχνε κόλλυβα να μας φέρει να φάμε. Τόσο αυτή όσο και η προ γιαγιά μου τα έφτιαχναν τέλεια. 

Παρένθεση: Ποτέ δεν τα είχαμε συνδέσει με κηδείες, ίσως γιατί στις κηδείες έδιναν τα έτοιμα που η μαμά μου τα φοβότανε και δεν τα τρώγαμε ποτέ, (μαζική δηλητηρίαση από κόλλυβα είχε ακούσει κάποτε). Φτου φτου μακριά από εδώ. 

Κάποια στιγμή όταν έχασα την γιαγιά μου, μου είπε ο παππούς μου: “Μήπως να της φτιάξουμε κόλλυβα? Για την Ψυχούλα της;”  Μου φάνηκε πολύ περίεργο που ο παππούς μου (που δεν πάταγε σε εκκλησία ούτε καν το Πάσχα) σκέφτηκε κάτι τέτοιο. Ήταν λέει ψυχοσάββατο.

Με έβαλε σε σκέψεις και άρχισα να το ψάχνω. Έμαθά τόσα πολλά, είδα πώς τα κόλλυβα έχουν ρίζες από τα αρχαία χρόνια που μεταφέρθηκαν και στον Χριστιανισμό. Για παράδειγμα: Στην Αρχαία Ελλάδα τέτοια εποχή γιόρταζαν την Άνοιξη που θα ερχόταν και τις ψυχές των νεκρών που θα γυρνούσαν από τον “κάτω κόσμο”. Η εκκλησία πολύ πρακτικά το αντικατέστησε με τα ψυχοσάββατα… 

Όπως έψαχνα ξαφνικά θυμήθηκα την Κυρία Κ. που όταν ήμουν μικρή προσπαθούσε να μου εξηγήσει τι είναι το κάθε υλικό μέσα στα κόλλυβα και γιατί το βάζουμε, αλλά τότε, ποτέ δεν της έδινα σημασία. Έτσι αποφάσισα να την ξαναρωτήσω. Ευτυχώς τα θυμότανε όλα.

Το στάρι: Είναι το σύμβολο της γης και συμβολίζει και τις ψυχές των πεθαμένων.
Το ρόδι: Με αυτό ο Άδης κράτησε την Περσεφόνη στον κάτω κόσμο, βέβαια οι χριστιανοί στο ρόδι συμβολίζουν την λαμπρότητα του παραδείσου.
Τα ασπρισμένα αμύγδαλα: συμβολίζουν τα γυμνά οστά για να μας θυμίζουν την μοίρα που θα έχουμε όλοι. (Ναι λίγο μακάβριο το ξέρω…)
Τα μπαχαρικά: Είναι τα αρώματα αυτού του κόσμου.
Ο μαϊντανός (σε κάποιες παραλλαγές ο δυόσμος): Είναι η ευχή για ανάπαυση “εν τόπω χλοερώ”.
Οι ξηροί καρποί: Είναι η ζωή που αναπαράγεται
Το τρίμμα από τα στραγάλια ή η φρυγανιά ή το αλεύρι: Συμβολίζει το ελαφρύ χώμα. (Μακριά από εδώ!)
Η σταφίδα: Από τα αρχαία χρόνια τον Διόνυσο και την γλύκα της ζωής έως τον Χριστό που είναι η άμπελος. Και τέλος 
Η ζάχαρη που συμβολίζει τον γλυκό παράδεισο.
 

Μ’ άρεσε τόσο πολύ όλο αυτό το παιχνίδι των συμβολισμών που αποφάσισα να κάνω το χατίρι στον Κωνσταντίνο μου και να φτιάξω κόλλυβα. 
Αλλά θα τα έφτιαχνα όπως μας αρέσανε. Με μπόλικους ξηρούς καρπούς, κυρίως καρύδι που άρεσε στην γιαγιά μου, μπόλικο ρόδι που άρεσε στην μαμά μου και χωρίς πολύ ζάχαρη που άρεσαν στον παππού μου. Να σου και οι ψυχές τελικά…

Κόλλυβα

1/2 πακέτο στάρι
1/3 - 1/2 κούπα αλεσμένα σε σκόνη στραγάλια
1/2 - 2/3 κούπα καρύδια πολύ χοντροκομμένα σχεδόν ολόκληρα  
1/2  - 2/3 κούπα αμύγδαλα ξασπρισμένα
1/2 - 2/3 κούπα  φουντούκια
1/2 - 2/3 κουπα σταφίδες ξανθές (αν σας αρέσουν βάζετε και μαύρες), αλλά προσέξτε το κοτσανάκι τους, δεν υπάρχει χειρότερο κριτσι-κριτσι
1 κουπάκι του ελληνικού σουσάμι καβουρντισμένο (σε ένα τηγάνι το ζεσταίνουμε λίγο να πάρει χρώμα)
1 κουταλάκι κανέλα
1/2 κουταλάκι γαρίφαλο σε σκόνη
1 κουταλάκι κύμινο σε κόκκους 
1 κουταλάκι κόλιαντρο σε κόκκους
1 κουταλάκι γλυκάνισο
1/2 κουταλάκι αλάτι
1/3  ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο και καλά στεγνωμένο
1 - 3/4 ρόδι καθαρισμένο και στεγνωμένο
ζάχαρη 
ζάχαρη άχνη 

Καθαρίζω (όπως τις φακές) το στάρι και το μουλιάζω σε νερό (αν το μουλιάσετε πάνω από 3 ώρες αλλάξτε του το νερό (το στάρι είναι πολύ ευαίσθητο και χαλάει εύκολα. Επίσης τώρα πια λένε ότι δεν χρειάζεται μούλιασμα… (εγώ το μουλιάζω το πολύ μια με δύο ώρες). Το βάζω σε μια κατσαρόλα με αλάτι και το βράζω με τις ώρες (μπορεί να πάρεί και 2-3 ώρες (εγώ το θέλω να είναι πολύ μαλακό) Αν έχετε καμιά ξεχασμένη χύτρα, τώρα είναι η ώρα της, (με την χύτρα θέλει περίπου μια με μιάμιση ώρα)

Όταν βράσει το σουρώνω και το ξεπλένω πολύ καλά με δροσερό νερό να φύγει η κόλλα του. Σε έναν δίσκο βάζω ένα ποτηρόπανό (όχι πετσέτα με χνούδια) και ρίχνω από πάνω το στάρι, με ένα άλλο ποτηρόπανο τα καλύπτω και τα ταμπονάρω για να τα στεγνώσω πιο γρήγορα. Αν τα ποτηρόπανα έχουν μουσκέψει τα αλλάζω. (Αλλιώς αν τα αφήσω να στεγνώσουν μόνα τους, θα πάρει ώρες…)

Μόλις στεγνώσουν σε ένα τηγανάκι ζεσταίνω το κύμινο με τον γλυκάνισο και το κόλιαντρο για να βγάλουν καλύτερα τα αρώματά τους και μετά τα κάνω χοντροκομμένη σκόνη με ένα γουδί. 

Βάζω το στάρι σε ένα μεγάλο μπολ και ρίχνω μέσα 2 - 3 κουταλάκια από την χοντροκομμένη σκόνη από τα μπαχαρικά και το μισό αλάτι και τα τρίβω καλά να πάει παντού το άρωμα. Μετά προσθέτω 2-3 κουταλιές της σούπας από το ρεβυθάλευρο και ανακατεύω καλά. Ρίχνω την κανέλα και το γαρίφαλο, ανακατεύω και δοκιμάζω στην γεύση μήπως χρειάζονται κι άλλα μπαχαρικά ή ρεβυθάλευρο.

Τέλος προσθέτω όλους τους ξηρούς καρπούς, τον μαϊντανό, το ρόδι και το σουσάμι και ανακατεύω καλά. Δοκιμάζω μια τελευταία φορά στη γεύση για να δω αν χρειάζονται κάτι τελευταίο, όπως λίγους έξτρα ξηρούς καρπούς ή μπαχαρικά.

Τα μεταφέρω σε ένα μεγάλο μπολ σερβιρίσματος ή ακόμα καλύτερα σε μικρά μπολάκια για ατομικές μερίδες. Και λίγο πριν τα σερβίρω τους βάζω λίγη ζάχαρη κανονική και λίγη άχνη και είναι έτοιμα! Πριν τα φάμε τα ανακατεύουμε καλά.

Προσοχή: Αλλοιώνονται εύκολα γι’ αυτό βάλτε τα στο ψυγείο.

τιπ: Η ζάχαρη τα κάνει να βγάζουν υγρά και να σκληραίνουν για αυτό την βάζουμε στο τέλος. Αν σας περισσέψουν και την άλλη μέρα σας βγάλουν υγρά ρίξτε τους λίγο ρεβυθάλευρο.

Μπορείτε να βάλετε και άλλους ξηρούς καρπούς ή ακόμα και ξερά φρούτα, αυτά που προτείνω εγώ είναι τα αγαπημένα μου, επίσης μια θεία μου τα φτιάχνει αντί με τρίμμα από ρεβίθια με τριμμένα μπισκότα, αλλά εμένα μου φαίνονται πολύ βαριά και πολύ γλυκά έτσι. Τελικά είμαι κλασικός τύπος…

Να! Κοίτα…
http://www.flickr.com/photos/92088869@N08/sets/72157632970909511

πι.εσ.1 
Ψάχνοντας στο ίντερνετ διάβασα ότι όσο τα φτιάχνεις πρέπει να έχεις αναμμένο το καντήλι #νοτ

πι.εσ. 2 
Δεν τα φτιάχνω ντε και καλά ψυχοσάββατο, αλλά όποτε το θυμηθώ… Τώρα αν συμπέσει ξέρω οτι η Κυρία Κ. θα μου τα πάει αυτή στην εκκλησία. (Εγώ θα πάω το Πάσχα…)

πι.εσ.3
Αγαπημένη μου Ν.
Δεν τα τρώμε με ενοχές αλλά με χαρά. Να σκέφτεσαι τις παγανιστικές γιορτές στην αρχαία Ελλάδα για την Άνοιξη και την “ανάσταση”, οπότε απενοχοποίηση τώρα!!!


σσσσσσσσσσσσσ…
http://soumada.wordpress.com/2013/03/18/απενοχοποίηση-τώρα/